Ընտանեկան ալբոմից

Լուսանկարներ՝ զուգորդված դրանց հետ կապված հիշողությունների, մարդկանց, վայրերի և պատմությունների հետ։

Մարգարիտ Սարվարյանը և նրա երեք երեխաները՝ մոտավորապես 1912 թվականին, Թեհրանում։

Առաջին հայացքից սա ընտանեկան պարզ լուսանկար է՝ Մարգարիտ Սարվարյանն իր երեք երեխաների՝ Նապոլեոնի, Մուշեղի և Սոնյայի հետ։ Սակայն այն իրավիճակի իմացությունը, որում նա գտնվում էր լուսանկարն արվելու ժամանակահատվածում, փոխում է մեր ընկալումը։

Մարգարիտը դեռևս շատ երիտասարդ կին էր։ Նա արդեն իսկ ստացել էր մանկավարժական կրթություն, անցել անկայուն տարածաշրջանով դեպի Թավրիզ՝ հայրենակիցներին ժամանակակից կրթության զարգացման գործում աջակցելու նպատակով, և ի վերջո հասել Թեհրան՝ նոր հնարավորություններ փնտրելու։ Այս լուսանկարի արվելու պահին նա մեծացնում էր երեք փոքր երեխայի՝ միաժամանակ ստանձնելով մեկ այլ լուրջ մարտահրավեր՝ սեփական մանկապարտեզի հիմնումը։

Ավելի քան մեկ դար առաջ Թեհրանում ապրող կնոջ համար կրթական հաստատություն ստեղծելն ու ղեկավարելը փոքր գործ չէր։ Այն պահանջում էր ավելին, քան պարզապես մասնագիտական ​​պատրաստվածություն։ Անհրաժեշտ էին անկախություն, ինքնավստահություն, համառություն և գաղափարները գործի վերածելու բացառիկ պատրաստակամություն։

Լուսանկարում ոչ մի արտասովոր կամ դրամատիկ բան տեղի չի ունենում. մայրը պարզապես նստած է իր երեխաների հետ։ Եվ թերևս հենց դա է այն դարձնում այդքան խոսուն։ Ընտանեկան այս հանգիստ լուսանկարի հետևում կանգնած է երիտասարդ մանկավարժ, մայր, գաղթական և ձեռնարկատեր, ով կրում էր հսկայական պատասխանատվություն՝ միաժամանակ հիմքեր դնելով մի գործի համար, որը հետագայում պիտի ազդեր երեխաների սերունդների կյանքի վրա։

Այսօր լուսանկարին նայելիս դժվար է չմտածել այն մասին, թե ինչ էր անցնում Մարգարիտի մտքով, երբ նա նստել էր տեսախցիկի առջև, և թե դրան հաջորդած պատմության որ մասն էր արդեն իսկ սկսվել։